Zwanenbraaksel

In de VS zijn tassen en mokken in omloop, waarop zwanen zijn afgebeeld, die regenbogen uitbraken. De menselijke verbeelding lijkt grenzeloos: zelfs braaksel wordt gesublimeerd. Met als doel: te worden verkocht. Dat zijn gedachten die Drew Gardners gedicht 'A Nation Of Nothing But Swan Vomit' (uit zijn laatste bundel Chomp Away, Combo Books, 2010) bij me oproept.

Een natie van niks dan zwanenbraaksel

haast elk borstpijntje
roept een akelige herinnering op
maar niets helpt
totdat de zwanen klaar zijn met braken
de kinderen zijn stijf en houterig,
maar in relaties
gaat niets ooit zonder omhaal
zwanenbraaksel is uniek, bijvoorbeeld, maar bij gelegenheid,
doe je zeker te weten niet jouw
reuzenzwanenbraaksel-met-alle-kleuren-van-de-regenboog huiswerk
elke twee minuten braakt
een zwaan iets interessants uit
ik bedoel, ik heb nooit 'een zwaan horen braken,'
maar een brakende zwaan –
dat is iets geweldigs.
niets werkt echt, maar dan andermaal,
Kraftwerk buiten beschouwing gelaten,
grote dorst naar kleine hoeveelheden
is een glas heel heet water

Gardner is niet happy. Onze almaar uitdijende materiële weelde weet 'akelige herinneringen' niet te voorkomen en lijkt een terugtrekken in zichzelf en vervreemding van anderen te bevorderen. Onze mateloze expansie is 'een glas heel heet water'. Wij vormen een natie van niks dan zwanenbraaksel.